 |
| Het Noord-Elzassicher dorpsheuvellandschap |
Bijzondere haast hebben we niet, maar we willen ook geen tijd verdoen. We zijn allebei wel kordate inpakkers, dus gegeven een humane wekkertijd is een vertrek om half tien goed haalbaar. De routeplanner geeft ons een aankomsttijd van half vijf 's middags in Groningen.
Het duurt even voordat we de snelweg bereiken: noordwaarts kronkelen we het eerste uur opnieuw door het hier al geroemde Elzassiche dorpsheuvellandschap. Best mooi, toch is het twijfelachtig of we dit nog een keer als bestemming zullen kiezen. Pas in Duitsland kunnen we wat vaart maken.
 |
| Schloss Dagstuhl |
Geen van beiden hebben we ooit eerder dit deel van Duitsland, Saarland, per auto aangedaan. We rijden niet ver langs Schloss Dagstuhl, een zeer geliefde plek voor afgelegen workshops in veel deelgebieden van Informatica. Ik ben er denk ik wel tien keer geweest, maar op één keer na was dat altijd met de trein, en die ene keer reed ik mee met Eike Best vanuit Hildesheim, via de Weinstrasse, waar ik getrakteerd werd op een glaasje jonge wijn, of misschien wel twee, gemaakt van vers geplukte druiven. Van de rest van die rit herinner ik me wijnig.
 |
| Druk op de weg! |
Onze onbekendheid maakt ons inventief: waar de A1 plotseling ophoudt (om 25 km verder noordelijk weer op te duiken) en de enige Autobahn-verbinding ons met een schaarbeweging via Koblenz leidt, kiezen we voor eigen invulling en opteren voor een kortere zo al niet snellere route. Dat ontpopt zich als een groter avontuur dan we hadden voorzien: hier wordt flink aan de weg gewerkt! Het zou wellicht te maken kunnen hebben met de overstromingen van een paar weken geleden die dit gebied flink hebben getroffen. Na omleiding bovenop omleiding, in combinatie met een Tomtom die het ook allemaal niet meer zo goed lijkt te weten, dreigen we zelfs helemaal vast te lopen in Lommersdorf, een gat waarvan ik de naam niet persé had hoeven kennen om toch een gelukkig leven te leiden. Honderd meter rijden via een straat die momenteel geen straat is wendt de dreiging gelukkig af, en kort daarna worden de wegen allengs weer breder en komen we alsnog uit bij de herstart van diezelfde A1!
Hoewel we hierna de snelweg niet meer af durven is ook de rest van de rit niet wat je noemt een droomvlucht. Grote drukte, matig weer en vooral: héél veel wegwerkzaamheden maken de rit moei- en langzaam. Zo voelt het althans; al met al is de totale vertraging niet veel meer dan twee uur, en dat inclusief onze eigen pauzes. Wel genoeg om het plan licht bij te stellen: in plaats van door te rijden naar Groningen en daar een maaltijd aan te laten rukken, maken we een stop in Emmen en genieten daar, net terug in Nederland, een ouderwetse Chinees. "Ouderwets" is hierbij trouwens letterlijk te nemen: we hebben deze tent al eens bezocht tussen twee zaalhockeywedstrijden van Leonie door, en de oubolligheid heeft een grote indruk gemaakt. Ook nu voldoet de gelegenheid op alle punten aan onze verwachtingen.
Van Emmen naar Groningen is het maar een klein uur, dus met de babi-pangang-, saté-, tjap-tjoy- en fou-yong-hai-resten nog tussen onze tanden staan we tegen achten voor ons huis, en kan het grote uitpakken beginnen.
The End
Reacties
Een reactie posten