Zaterdag 24 juli: Au sud

Vertrek uit Enschede

De wekker gaat om 6:30. Dat is geen geëigende wektijd voor een vakantiedag, en al helemaal niet de eerste. Maar wil je ergens komen in dit leven, dan hoort vroeg opstaan daar af en toe bij.

Gisterenavond hebben we Floris' meest recente verjaardag gevierd met een etentje bij de Fusting in Enschede. We zijn dus al met de (nog een dag eerder uit Velp geleende) volgepakte auto een goede honderd kilometer gevorderd in onze reis naar de Loire. De zit in het restaurant en de nazit aan de Westerstraat, inclusief Willem-Jan en Floris' nieuwe vlam Tabea, waren gevuld met praat en wederpraat. Voor een rustig avondje moet je vooral niet mijn beide kinderen tegelijk in een gezelschap hebben. Uiteraard laat ik mijzelf niet onbetuigd, en ik vind dit een prima manier om af en toe een paar uur door te brengen; tegelijk vraag ik me af of ik vroeger ook zo compromisloos op zoek was naar af te vangen vliegen. Ergens onderweg ben ik dat kwijtgeraakt, of houd ik mezelf nu voor de gek?

Floris en Tabea

Hoe dan ook, half zeven op. Met de meeste spullen nog in de auto is het een goedkoop fluitje om een uur later klaar te zijn voor vertrek. Alle seinen op groen, de pijlen en routeplanners gericht op Savigny-en-Véron. Zoals Margrieta opmerkt, de naam alleen al brengt je in vakantiestemming. De vroege start moet ons helpen de donkergrijze-zaterdag-drukte in Frankrijk voor te zijn, en als het even kan ook de donkerrode vlekken op de buienradarbeelden.

Als je ergens naartoe op weg bent, vermoed (of vrees) je in al het omringende verkeer medereizigers. De mens hunkert naar groepsgevoel. Maar in Nederland is om ons heen slechts een minderheid vakantieverkeer: een enkele dakkoffer, hier en daar een fietsenrek of ruziënde achterbank; procentueel stelt het niet veel voor. Naarmate de uren verstrijken wordt het wel wat drukker, maar het vroege startuur lijkt het gewenste effect te hebben gehad. Zelfs de gevreesde Antwerpse rondweg houdt zich gedeisd. Ook de grensovergangen worden niet gekenmerkt door lange files: doorreisbeperkingen vanwege COVID? Men gelooft het allemaal wel.

Nederland: rustig

Richting Parijs wacht ons een keus: dwars door de hoofdstad of eromheen? Naar bekend is het laatste geen sinecure, maar fileberichten van Parijs naar het zuiden - vooral juist richting Tours, waar onze bestemming iets ten zuiden van ligt - nopen ons tot een westelijke route, via Rouen en Le Mans. Dat blijkt een goede keus, de wegen blijven rustig en we houden de vaart erin. Daarnaast loont zich Margrieta's voorbereidende werk: de tol-badge van de ANWB staat ons toe telkens het meest linkse poortje te nemen, waar de bomen zich zonder morren openen bij een aangename doorrijdsnelheid. De eerste keer spannend, daarna zijn we routiniers (pun intended).

België: goed te doen

Niettegenstaande de wat onzekere weersverwachtingen is het tot diep in Frankrijk droog gebleven, maar voorbij Rouen zet regen in, en dan weer uit; in en uit. Je kunt de buien prachtig aan zien komen drijven, tussen het golvende landschap en hoge wolken. Op het moment dat de regen neerklettert glimt en drijft het asfalt en moet de snelheid verminderd, maar lang duurt dat telkens niet. Gelukkig is het ook nog steeds niet druk hier, en blijft het licht intact, zodat het niet vervelend wordt. 

Frankrijk: buien

Vlak vóór onze eindbestemming klaart het enigszins onverwacht weer tamelijk op. Na een rit van negeneneenhalf uur, inclusief twee tank/koffie/plaspauzes, draaien we soepel het binneplaatsje van La Magnanerie op, waar we de komende drie nachten zullen bivakkeren. Aldaar worden we hartelijk verwelkomd door André en de Ander (wiens naam we helaas niet geregistreerd hebben). Het is een schattige buitenplaats van respectabele omvang, omringd door half verwilderde maar lieflijke tuin, met enige prieeltjes. Een tamelijk kolossale gemeenschappelijke woonkamer; onze kamer pal daarnaast, schoon, goed bed, een klein beetje muf ruikend naar natte steen.

La Magnanerie

Gelukkig kunnen we aanschuiven bij het collectieve avondeten, want dit is bepaald achteraf. Zin in zoeken naar een andere eetgelegenheid en weer een autorit hebben we geen van beiden. De setting betekent wel: met de andere vier gasten aan één tafel, allen Frans. Margrieta praat honderduit, maar mijn geheugen en vaardigheid worden danig op de proef gesteld. Nou ja, dat wist ik van tevoren natuurlijk, en misschien is avond 1 wel het beste moment om met de onderdompeling te beginnen. Rouwig zijn we niet als om we ons om half tien terug kunnen trekken op ons kamertje, en naar de slaap hoeven we niet lang te zoeken.