Woensdag 28 juli: Plus des châteaux

Ontbijt in Épeigné-les-bois

Vanuit onze nieuwe, oostelijker standplaats is een nieuwe set kastelen binnen ritbereik gekomen. Daarvan gaan we vandaag profiteren met in ieder geval een bezoekje aan Loches en Montrésor. Verder zien we wel.

Maar nu eerst: ontbijt buiten! Bevrijd van de setting in de gemeenschappelijke eetzaal, met een balkonnetje dat we alleen hoeven delen met een stel Duitstalige Belgen die op dit uur toch nog niet beneden zijn, nemen we het ervan in alle rust en alle zon. Ook hier is het ontbijt voor ons verzorgd, maar het biedt ook nog eens wat meer variatie dan dat in het verre westen: we genieten onze eerste croissantjes, en er is zowaar kaas en vleeswaar beschikbaar.

Logis Royal in Loches

Met het ontbijt achter de kiezen rijden we richting Loches, dat de keus van eerste bestemming krijgt omdat onze gastvrouwe heeft laten weten dat het daar op woensdag markt is - en na enig graven in het geheugen beseften we dat het inderdaad vandaag woensdag is. Wat dat betreft is de vakantie zijn helende werk duidelijk al begonnen. (Even dacht ik dat ze bedoelde dat je er daarom beter weg kon blijven, maar dat bleek een totaal verkeerde interpretatie te zijn.)

Loches is een vestingstad, waarvan de omringende middeleeuwse muren nog volledig intact zijn. De omsloten ruimte is maar klein en bevat naast een kolossaal middeleeuws slot, een "logis royal" uit de renaissance en een forse kerk nog aardig wat woningen ook. In de verte doet het denken aan Carcassonne, hoewel dat een flink stuk groter is, en wel wat schilderachtger ook. Om de vestingstad een is in een ring een grotere stad ontstaan, die de oorspronkelijke muren deels aan het oog onttrekt.

Logis Royal met nieuwe stad ervoor

Op Sicilië heb ik bij het bezoeken van een markt ooit de auto geparkeerd op een plek die bij terugkomst verboden bleek te zijn geweest, waarna een interessante en uiteindelijk geslaagde speurtocht volgde naar de juiste procedure voor het voldoen aan een parkeerboete. (Dit behoort daar tot de services die verleend worden in... een tabakszaak.) Door schade wijs geworden zoeken we hier een legale parkeerplaats, die gelukkig zonder moeite te vinden is; alleen zjn de voorwaarden of duur van de parkeerperiode zijn onvindbaar. We wagen de wagen erop.

De markt, in de buitenste stadsring, blijkt zoals markten zijn: een levendige uitstalling van etenswaar en kleding plus accessoires. Mondkapje verplicht! Vooral het eerste interesseert ons, we willen in ieder geval iets bij elkaar zoeken voor onze lunch, bij voorkeur met lokale smaak - de streek staat om zijn geitenkaas bekend. Maar omdat het nog geen lunchtijd is herhalen we eerst de truc van gisteren en voorzien ons bij de Office de Tourisme van een stadswandeling. Daarmee gewapend vinden we onze weg al snel naar een parkje met mooi uitzicht op kasteel en een oude stadspoort die ons terugvoert naar de markt, nu beter synchroon met onze lunchwens. Kaasjes en stokbrood zijn snel gevonden.

De oude verstingmuur

Dwars tussen de kraampjes staan tafeltjes en terrasjes van de lokale café's en restaurants, niemand die daar een punt van maakt. Volgens mij heeft COVID het fenomeen "straatterras" ook in Nederland een flinke boost gegeven, in ieder geval in Groningen staan tegenwoordig van die kleine tafeltjes op plekken waar ze twee jaar geleden nog ondenkbaar zouden zijn. Het maakt de stad er wel gezelliger op. Ik ben benieuwd of het een blijver is: "de publieke ruimte" krijgt wel een andere invulling zo. En anders dan in een land als Frankrijk (en helemaal nog verder naar het zuiden) is het onverwarmde-terrasseizoen bij ons nogal beperkt.

De middeleeuwse donjon en het park

We stijgen nu op naar het oude gedeelte van de stad, in casu de middeleeuwse burcht. Een kasteeltoren van majestueuze omvang is in ieder geval een onderscheidend aspect. We laten het ditmaal bij het aanschouwen van de buitenkant en maken op een bankje in het belendende park de zojuist bemachtigde lunch soldaat. We lezen dat ook hier Hendrik II van Engeland en zijn roemruchte zoon hebben rondgewaard. In de eeuwen daarna werden de oude stenen te koud en te weinig verfijnd geacht en werd het "logis royal" er naast gezet, ook alweer net als in Chinon. En ook hier is Jeanne d'Arc op bezoek geweest (ditmaal ná haar belangrijkste wapenfeit: hulp bij het ontzet van Orléans) bij een van de Koning Karels - de zevende om precies te zijn - die trouwens op dat moment nog geen koning was maar zich door haar liet overtuigen om zich te laten kronen (men deponere hier de nodige korrels zout).

Grafmonument voor Agnès

Nieuw voor ons is het lot van Agnès Sorel, die deze woonstee in bruikleen kreeg van diezelfde Karel VII, ter ere van haar officiële benoeming tot... maîtresse van de koning. Ze kregen samen vier kinderen ook. Ik heb nog niet kunnen bedenken hoe deze praktijk verschilt van het houden van een harem. Let wel: we hebben het hier over de vijftiende eeuw, waarin de inquisitie hoogtij vierde. Eén foutje in de leer en je maakte kans op de brandstapel. Nou ja, niemand heeft ooit beweerd dat de katholieke kerk dezelfde regels hanteert voor de machtigen als voor het gewone volk. Wat Agnès betrof: zij was verleidelijk, haalde de dertig niet en stierf onder omstandigheden die in handen van een goed scenarioschrijver goud waard zouden zijn. Hoe lang moet de wereld nog wachten op de film?

Corroirie: Zo koop je een moord af

Wijzer doch vermoeider dalen we weer af naar de markt, die inmiddels de laatste tekenen van leven vertoont. Na een koffie op een terrasje van de eerder genoemde soort zoeken we de auto weer op (geen dreigende gele briefjes, uitsluitend een folder van een belendende toeristische attractie onder de ruitenwisser) en bewegen ons een stadje verderop, met de prachtige naam Montrésor.

Onderweg passeren we nog een abdij die alweer Hendrik II heeft gesticht als boetedoening voor de moord op Thomas Becket, aartsbisschop van Canterbury. Niet dat hij hem vermoord had; "will no-one rid me of this meddlesome priest" (of woorden van soortgelijke strekking) zijn als bevel opgeval door een viertal knechten (knights), met de dood tot gevolg. Foei, Hendrik! Sticht voor straf maar een klooster. Katholieke kerk en regels...

Montrésore vanaf de Indrois

Montrésor is een van de PBVF, de Plus Beaux Villages de France. (Datzelfde gold trouwens voor Candes-Saint-Martin, dat er in deze blog drie dagen geleden wat bekaaid af kwam omdat we op dat moment eigenlijk alleen geïnteresseerd waren in eten, en dat konden we er niet krijgen - zelfs geen pizza.) Dit is echt een dorp, bestaande uit ongeveer twee straten; maar wel een kasteel met een geschiedenis die tot op grote hoogte parallel loopt met Loches. De obligate kerk heeft geen grafmonument van de schone Agnès, maar er stromen op het moment dat wij er langs lopen wel bezoekers naar binnen voor wat wij denken dat de viering van de 100e verjaardag van een van de dorpelingen is.

Verreweg het leukste aan de rondwandeling door Montrésor is het stuk terug langs het riviertje de Indrois (let wel, níet de Indre waar Loches aan ligt). Vast en zeker om het stempeltje PBVF te verkrijgen of te behouden heeft men deze "balcons de l'Indrois" versierd met kunstuitingen die het, samen met het ook bijzonder fraaie zicht op het kasteel, tot een genoegen maken om hier langs te kuieren.

PBVF

Het is een uur of vier als we het rondje voltooid hebben, en we vinden het wel mooi geweest. We hebben ons vandaag beperkt tot exterieurs, wat in deze zonnige omstandigheden een uitstekende keus was. In die lijn is het dan ook logisch om nu naar huis te rijden en daar nog een paar uur van de zon te genieten. Zo gedacht, zo gedaan; we laten ons alleen nog even verleiden tot een ommetje van een paar kilometer om ook het exterieur van Château Montpoupon te aanschouwen; dit uitsluitend vanwege de naam en het feit dat er vanuit onze kamer een wandeling van 4 kilometer naar toe voert die we nu zeker niet meer zullen doen.

Zon, boekje en kaasplank

De paar uur in de zon worden bezegeld met een kaas-en-worstplank die elke noodzaak tot het zoeken van een restaurant effectief onschadelijk maakt. We redden nog net een aflevering van "de slimste mens" (deze week geadopteerd omdat er een collega van Margrieta in meespeelt), dan gaat het licht uit.