Dinsdag 27 juli: Pluie en Tours

Afscheid van Savigny-en-Véron

We schuiven vandaag enige tientallen kilometers oostwaarts op. Épeigné-les-Bois heet onze nieuwe bestemming, een naam die in vakantie-lust-opwekking zeker niet onderdoet voor Savigny-en-Véron. De weersverwachtingen zijn nat; maar ach, als het nou toch moet regenen, dan misschien het liefst op een dag waarop je toch onderweg bent?

We nemen allerhartelijkst afscheid van André en de Ander, die trouwens Jean blijkt te heten. Gisteravond nog even gebabbeld: de een is een gepensioneerde maitre d'hotel, de ander een nog werkzame docent aan een HBO in Parijs. Ze hebben dit stulpje sinds een half jaar betrokken en hebben dus een vergelijkbare constructie als Margrieta en ik, waarbij Jean drie dagen per week in Parijs verblijft - behalve dat hij nu net vakantie heeft.

De Loire bij Tours

De Franse weer-app blijkt het helaas bij het rechte eind te hebben. Rekening houdend met de voorspelling hebben we een stadswandeling in Tours in gedachten, de grootste stad in de omgeving, met naar verluidt een historisch centrum dat de moeite waard is. Gevolgd eventueel door een bezoek aan de laatste woonplaats van niemand minder dan Leonardo Da Vinci, nu museum, in Amboise verder naar het oosten.

We lopen een door het Office de Tourisme verstrekte, adequate standswandeling langs de bezienswaardigheden van Tours. Een museum van moderne kunst dat we laten voor wat het is, op het parkje na waar een magnifieke boom en een dode olifant te aanschouwen zijn. Een kathedraal met inderdaad mooie gebrandschilderde ramen, waarbij andermaal opvalt dat het ontleden en begrijpen van zo'n raam nog een kunst op zich is: zelfs met toelichting, die hier heel goed is, valt het niet mee om te zien wat je ziet. Een brug over de Loire, breed en bruisend. Een straatje vol restaurants, die net openen voor de lunch: hé, is dat geen idee? Jawel, een goed idee zelfs!

Oude stadskern, désolé

Een meer dan adequate lunch later vervolgen we onze weg. Het oude stadshart, dat bomvol hoort te zitten maar druilerig, triest en leeg aandoet. De markthallen, op dinsdag gesloten - op een enkel stalletje na, we kopen voor vanavond wat kaasjes. Daarna is het rondje gesloten en zijn we terug bij de auto. Even lijkt het op te klaren; helaas, terwijl we Tours verlaten vervliegt die hoop en begint het juist harder te regenen.

Niet getreurd, we hebben nog een programma-onderdeel voor dit soort tijden: het laatste Da Vinci-verblijf, in Amboise. De meester blijkt zijn laatste jaren in Frankrijk gesleten te hebben, hierheen uitgenodigd door Frans I. Hij woonde in een kasteeltje waarvan nu een museum is gemaakt, met daarin onder andere modellen van zijn uitvindingen. Klinkt goed!

Helaas wordt dit de eerste keer dat we geconfronteerd worden met een overdaad aan (andere) toeristen. We bereiken na een speurtocht naar een parkeerplaats nog wel de ingang, in nu toch echt wel stromende regen, maar daar kost het dusdanig veel wachtrijtijd om een kaartje te bemachtigen dat we er maar helemaal van afzien. Jammer, we doen het wel een ander keertje. Vakantie hoort een tijd van ontspanning te zijn, en nat geregend worden in een rij zonder doorstroming hoort daar echt niet bij!

Onze kamer links boven

Op naar onze slaapplaats voor de komende drie nachten. Épeigné-les-Bois: een nog kleiner oord van Savigny-en-Véron, maar wel minder doods aandoend. We zitten opnieuw in een buitengebied. De routeplanner stuurt ons eerst een huis te ver, we zijn blij als we dat ontdekken, een klein stukje terugrijden en uitkomen op een keurige binnenplaats, alwaar we worden begroet door heftig geblaf van een harig wit monster. Onze kamer blijkt een meer dan keurige ruimte te zijn in een bijgebouw dat ooit vast en zeker een stal of schuur geweest is, met een ruime keuken bovendien, die we met maar één ander echtpaar hoeven te delen. Morgen mooi weer!